Brighton po trazon elitën e Premier League. Por, a mund të luftojë për titull?
Një kombinim i analizës së të dhënave, një trajneri të ri dhe lojtarëve të përzgjedhur me kujdes për cilësitë e tyre të veçanta ka bërë që “Pulëbardhat” të ngjiten në majat e futbollit anglez.
William Ralston – E shtunë, 21 nëntor 2026
Lojtarët e Manchester Cityt zbritën në fushë me fanella ngjyrë bojëqielli dhe pantallona të shkurtra të bardha. Vlera e tyre e përgjithshme arrinte në 327 milionë paundë. Enzo Fernández, Ayyoub Bouaddi dhe Elliot Anderson po luanin së bashku për herë të parë në mesfushën e Cityt.
Por ishte një mesfushor i Brightonit ai që bëri diferencën në fillim të ndeshjes. Yasin Ayari e dërgoi topin në rrjetë. Tifozët mysafirë në stadiumin “Etihad” shpërthyen në festë, ndërsa më pas panë skuadrën e tyre të mbrohej me vendosmëri deri në fund, duke siguruar fitoren e parë të Brightonit në transfertë ndaj Manchester Cityt në kampionat.
Ishte 31 tetori i vitit 2026. Është e rrezikshme të nxirren përfundime të mëdha nga një rezultat i vetëm, sidomos në fillim të sezonit, kur skuadrat ende po kërkojnë ritmin e tyre dhe transferimet e reja po përshtaten me ekipet. Megjithatë, kjo fitore kishte një domethënie të veçantë.
Nëse rezultatet në futboll do të përcaktoheshin vetëm nga shpenzimet, Brighton & Hove Albion nuk do të duhej të ishte në gjendje të konkurronte me Manchester Cityn, e aq më pak ta mposhtte atë. City shpenzon shuma marramendëse për të siguruar shërbimet e yjeve të futbollit. Erling Haaland, për shembull, përfiton 525 mijë paundë në javë.
Sipas një komisioni të pavarur, Manchester City kishte fryrë artificialisht të ardhurat nga aktivitetet komerciale me 830 milionë paundë ndërmjet viteve 2009 dhe 2018, me qëllim anashkalimin e kufizimeve financiare të Premier League, të cilat përcaktojnë humbjet që mund të regjistrojë një klub.
Brightoni, në anën tjetër, ndjek një strategji krejtësisht të ndryshme. Klubi synon të zbulojë lojtarë me potencial të madh, por që ende nuk vlerësohen sa duhet në treg. Shpesh i kërkon në kampionate më pak të njohura, i zhvillon dhe më pas i shet për shuma shumë më të larta.
Brightoni kishte paguar vetëm 3.5 milionë paundë për Yasin Ayarin, të cilit i ofron rreth 10 mijë paundë në javë. Në mesfushë, ai luan përkrah Chema Andrésit dhe Pascal Grossit, të cilët klubi i kishte transferuar për një shumë të përbashkët prej më pak se 25 milionë paundësh.
Mesfushori i Brightonit, Yasin Ayari, i cili kushtoi 3.5 milionë paundë, përballë Enzo Fernándezit, për të cilin Manchester City pagoi 125 milionë paundë.
Ajo që e bën edhe më të veçantë fitoren ndaj Cityt është fakti se ajo nuk ishte krejtësisht e papritur. Në shtator, Brightoni kishte mposhtur bindshëm Arsenalin, kampionin e Premier League dhe njërin prej favoritëve për titull.
Në prag të ndeshjes së së dielës kundër Hullit, Brightoni renditej në vendin e dytë, mes Arsenalit dhe Manchester Cityt, ndërsa kishte shënuar më shumë gola se çdo skuadër tjetër në kampionat.
Si arrin, pra, Brightoni të paraqitet kaq mirë pa shpenzuar shuma marramendëse? Dhe, mbi të gjitha, deri ku mund të shkojë kjo skuadër?
Në një mëngjes të freskët në fund të tetorit, udhëtova drejt Brightonit për të gjetur përgjigjet. Në ambientet e brendshme të stadiumit “Amex”, u takova me drejtorin ekzekutiv të klubit, Paul Barber, një njeri i qetë dhe i buzëqeshur, i cili fliste me sigurinë e dikujt që e njeh mirë rrugën që ka zgjedhur klubi i tij.
“Duke pasur parasysh madhësinë e klubit tonë, na është dashur të gjejmë një mënyrë tjetër për të qenë konkurrues me klubet më të mëdha. Të ardhurat e tyre do të jenë gjithmonë më të larta: kanë stadiume më të mëdha, marrëveshje sponsorizimi më të konsoliduara, yje më të mëdhenj dhe marka më të fuqishme”, tha Barber.
Disa orë para se Brightoni ta mposhtte Manchester Cityn, Chelsea kishte fituar ndaj Manchester Unitedit. Në mesfushat e këtyre skuadrave luanin Moisés Caicedo dhe Carlos Baleba, të cilët Brightoni i kishte transferuar për një shumë të përgjithshme prej më pak se 30 milionë paundësh dhe më pas i kishte shitur për rreth 180 milionë paundë.
“Pikërisht këto fitime nga transferimet e lojtarëve përbëjnë thelbin e modelit të Brightonit”, shpjegoi Barber.
Shumica e klubeve kërkojnë dhe zhvillojnë talente, por pak prej tyre e bëjnë këtë aq mirë sa Brightoni. Kush, jashtë Ekuadorit, kishte dëgjuar për Caicedon para se ai të transferohej te Brightoni në vitin 2021? Dy vjet më vonë, klubet më të mëdha të botës po konkurronin për ta siguruar shërbimin e tij.
E njëjta gjë mund të thuhet për dhjetëra futbollistë të tjerë, përfshirë Marc Cucurellan dhe Alexis Mac Allisterin. Kur njëri largohet, një tjetër është gati ta zëvendësojë. Caicedo zuri vendin e Yves Bissoumas në qendër të mesfushës, ndërsa Baleba erdhi si zëvendësues i Caicedos.
E njëjta strategji zbatohet edhe në përzgjedhjen e trajnerëve. Para se të bashkohej me Brightonin, Fabian Hürzeler drejtonte St. Paulin në Gjermani, ndërsa para tij, Roberto De Zerbi kishte qenë trajner i Shakhtar Donetskut.
Barber buzëqeshi kur u pyet për këtë strategji.
“Ekziston një mit se ne kemi një burim të fshehtë nga i cili sigurojmë vazhdimisht lojtarë”, tha ai.
Në të vërtetë, prapa këtij modeli qëndron Jamestown Analytics, një kompani e specializuar në analizën e të dhënave sportive, e themeluar nga pronari i klubit, Tony Bloom. Ajo është krijuar si degë e Starlizard, kompanisë së konsulencës në fushën e basteve që Bloom e themeloi në vitin 2006.
Ashtu si Starlizard përdor modelet e veta për të identifikuar kuotat e vlerësuara gabimisht në tregjet e basteve, Jamestown përdor algoritme për të zbuluar futbollistë me potencial të madh, të cilët ende nuk kanë arritur të zhvillohen plotësisht.
“Lojtarët janë të gjithë aty. Të dhënat thjesht i mundësojnë Brightonit t’i identifikojë më shpejt dhe më herët”, tha Barber.
Kur kërkova më shumë hollësi për mënyrën se si funksionon ky sistem, Barber preku orën e dorës dhe shpjegoi se Jamestown përcjell një numër të madh treguesish të performancës për çdo futbollist që luan në futbollin profesionist. Shumë prej këtyre të dhënave nuk përfshihen në sistemet e zakonshme të analizës.
“Çdo veprim që lojtarët kryejnë në fushën e futbollit vëzhgohet, matet dhe regjistrohet në një formë të caktuar”, shpjegoi ai.
Brightoni renditet 12 vende më lart në tabelën e kampionatit sesa në renditjen e pagave
Sipas të dhënave të Capology, renditja e klubeve të Premier League sipas shpenzimeve për paga ishte:
- Manchester City
- Liverpool
- Arsenal
- Manchester United
- Chelsea
- Tottenham
- Aston Villa
- Newcastle
- Crystal Palace
- Nottingham Forest
- Bournemouth
- Everton
- Fulham
- Brighton
- Brentford
- Leeds
- Sunderland
- Ipswich
- Hull
- Coventry
Burimi: Capology. Chelsea është paraqitur në pozicionin përkatës të renditjes së pagave.
Kur klubi identifikon një pozicion që duhet përforcuar, harton një listë të cilësive që duhet t’i ketë futbollisti ideal. Disa prej tyre janë të përgjithshme dhe lidhen me vetë pozicionin. Për shembull, një qendërmbrojtës zakonisht duhet të ketë shtatlartësi të përshtatshme. Të tjerat varen nga trajneri dhe mënyra e lojës që ai dëshiron të zbatojë.
Më vonë, gjatë bisedës me trajnerin Fabian Hürzeler, ai shpjegoi se të dhënat duhet të pasqyrojnë kërkesat e veçanta të sistemit të tij të lojës.
“Një lojtar duhet të ketë disa cilësi themelore që përputhen me mënyrën tonë të lojës. Nëse nuk dëshiron ta ketë topin në këmbë, atëherë e ka të vështirë të luajë në ekipin tonë. Nëse nuk dëshiron të ushtrojë presion të lartë ndaj kundërshtarit, edhe kjo e bën të vështirë përshtatjen. Këta janë vetëm dy shembuj”, tha Hürzeler.
Një prej arsyeve pse Brightoni e transferoi Luka Vuskovicin në korrik të vitit 2026 ishte kërkesa e Hürzelerit për një qendërmbrojtës me lëvizshmëri të madhe.
Duke kujtuar ndeshjen kundër Manchester Cityt, Barber tregoi se e kishte parë Vuskovicin të dilte aq shumë përpara, saqë dukej sikur po luante si mesfushor i djathtë. Pikërisht kjo ishte lëvizshmëria që kërkonte sistemi i Hürzelerit dhe që ishte identifikuar paraprakisht nga Jamestown.
“Shifrat duhet të jenë të sakta”
Para ndeshjes mes Brightonit dhe Manchester Cityt, u takova me drejtorin sportiv të klubit, Mike Cave, në hotelin “Lowry” në Manchester.
Disa nga futbollistët e Brightonit lëviznin nëpër hotel me veshjet sportive të klubit. Cave, në anën tjetër, ishte i veshur me kostum dhe kravatë, me flokët e krehur prapa. Pa e thënë drejtpërdrejt, ai e bënte të qartë se ajo ishte një ditë e rëndësishme për klubin.
Cave shpjegoi se përparësia e Brightonit në përzgjedhjen e lojtarëve nuk qëndron vetëm te cilësia dhe sasia e të dhënave që posedon, por edhe te aftësia për t’i interpretuar ato dhe për t’u besuar rezultateve.
“Mund t’i kesh të dhënat më të mira në botë, por nëse nuk je mësuar t’i përdorësh dhe nuk e di qartë se si ndikojnë në vendimmarrjen tënde, atëherë ato mbeten vetëm një grumbull i madh informacioni që nuk të ndihmon të ecësh përpara”, tha ai.
Fuqia e të dhënave qëndron në faktin se ato ndihmojnë në largimin e emocioneve dhe paragjykimeve nga vendimmarrja.
Hürzeler tregoi se, gjatë shikimit të ndeshjeve, ndonjëherë vëren një futbollist që i duket se po luan mirë dhe i shkruan Cave-it për të shprehur interesimin. Megjithatë, drejtori sportiv shpesh i përgjigjet se të dhënat nuk e mbështesin atë përshtypje.
“Dhe aty përfundon biseda. Shifrat duhet të jenë të sakta, përndryshe nuk kemi asnjë mundësi të sjellim lojtarin e duhur”, tha ai.
Në të kundërtën, të dhënat mund të nxjerrin në pah futbollistë që trajneri ndoshta nuk do t’i kishte marrë fare në konsideratë. Një shembull i tillë është Diego Gómez, futbollisti nga Paraguai, të cilin Brightoni e transferoi nga Inter Miami në vitin 2024.
Pavarësisht treguesve të mirë statistikorë, klubi arriti ta siguronte shërbimin e tij pa konkurrencë të madhe nga klubet e tjera. Sipas Cave-it, kjo lidhej edhe me paragjykimin se futbollistët që luajnë në MLS nuk janë të përgatitur për të konkurruar në Premier League.
“Ajo që na kanë mundësuar të dhënat është të largohemi nga disa prej këtyre paragjykimeve dhe të përqendrohemi te dëshmitë konkrete, duke dalluar atë që tregojnë faktet nga zhurma përreth”, shpjegoi ai.
Diego Gómez u transferua nga Inter Miami për rreth 12 milionë paundë.
Megjithatë, Cave theksoi se identifikimi i një lojtari që mund të paraqitet mirë te Brightoni nuk është i njëjtë me identifikimin e një lojtari që me siguri do të arrijë ta bëjë këtë.
Kërkesat e klubit janë aq specifike, saqë të dhënat zakonisht nxjerrin vetëm rreth pesë kandidatë të mundshëm, sipas Hürzelerit. Edhe më pak prej tyre janë financiarisht të përballueshëm.
Për lojtarët që mbeten në listë, drejtuesit e klubit dhe trajneri kërkojnë informacione shtesë nga njerëzit që i njohin. Ata bisedojnë me futbollistë, trajnerë dhe persona të tjerë që kanë punuar me kandidatët, në mënyrë që të kuptojnë më mirë karakterin dhe personalitetin e tyre.
Pas kësaj, përgatiten dosjet përkatëse dhe, së bashku, drejtuesit e klubit dhe trajneri vendosin se cili do të jetë objektivi kryesor.
“Nuk është se unë marr një listë dhe pastaj vendos vetë se cilët lojtarë duhet t’i transferojmë. Është një vendim që e marrim të gjithë së bashku”, tha Hürzeler.
Barber shpjegoi se njohja e karakterit të një futbollisti është po aq e rëndësishme sa vlerësimi i aftësive të tij në fushë.
“Sa më shumë të dimë për karakterin e një lojtari, aq më i vogël është rreziku që ai të mos përshtatet me klubin”, tha ai.
Sipas tij, nuk ekziston një listë e saktë e tipareve që duhet t’i ketë çdo futbollist, por njëra prej cilësive më të rëndësishme është gatishmëria për t’u trajnuar dhe për të mësuar.
Modeli i Brightonit mbështetet te futbollistët që kanë mundësi të përmirësohen dhe të zhvillohen. Treguesi më i mirë për këtë është dëshira e tyre për të punuar dhe për të ecur përpara.
“Pjesa më e rëndësishme e gatishmërisë për t’u trajnuar është qëndrimi”, tha Barber.
Hürzeler, nga ana tjetër, shtron pyetjen se sa të gatshëm janë futbollistët të investojnë në zhvillimin e tyre dhe nëse janë të gatshëm të kalojnë edhe periudha të vështira për të arritur përparim.
Ai beson se këto cilësi burojnë nga vetë lojtari dhe nuk mund të imponohen nga trajneri.
Bisedat me njerëzit që e njihnin Diego Gómezin e kishin përshkruar atë si një futbollist që përpiqej të nxirrte maksimumin nga karriera e tij, tregoi Cave.
Megjithatë, jo gjithmonë cilësitë që kërkon Brightoni janë të lehta për t’u identifikuar. Të dhënat janë objektive, ndërsa referencat nga njerëzit që e njohin lojtarin përmbajnë edhe mendime personale.
Për këtë arsye, drejtuesit duhet të vlerësojnë se sa peshë duhet t’i japin një mendimi negativ, veçanërisht kur ai bie ndesh me vlerësimet e të tjerëve.
“Ndonjëherë, kur dëshiron ta transferosh një lojtar, mund të tentosh t’i anashkalosh vlerësimet negative, sepse e dëshiron atë. Por të dhënat tregojnë se ke nevojë për të”, shpjegoi Barber.
Përveç karakterit, klubi merr parasysh edhe aftësinë e futbollistit për t’u përshtatur në një vend të ri, si dhe mundësinë që edhe partneri ose partnerja e tij të përshtatet me jetën atje.
Sipas përvojës së Barberit, kur Brightoni bën një ofertë, futbollisti zakonisht është i interesuar të transferohet, pasi e sheh klubin si një mundësi për të kaluar më vonë në nivele edhe më të larta.
Edhe klubet që shesin lojtarët shpesh janë të gatshme të pranojnë ofertat e Brightonit, pasi rrallëherë kanë në tryezë oferta të tjera të krahasueshme.
Megjithatë, kjo situatë ka filluar të ndryshojë. Suksesi i Brightonit në zbulimin dhe zhvillimin e talenteve ka bërë që interesimi i tij për një futbollist të tërheqë vëmendjen edhe të klubeve të tjera.
Klubet shitëse tashmë e dinë se lojtari mund të ketë vlerë shumë më të madhe në të ardhmen dhe, për këtë arsye, kërkojnë shuma më të larta.
Si rrjedhojë, Brightoni po detyrohet të paguajë gjithnjë e më shumë për transferimet, duke e bërë më të vështirë realizimin e fitimeve nga shitja e futbollistëve.
Edhe kur arrihet një marrëveshje, kjo nuk do të thotë se transferimi do të jetë domosdoshmërisht i suksesshëm.
“Po merresh me njerëz, në një sistem kompleks dhe në një lojë komplekse. Prandaj, nuk mund të presësh që të kesh sukses në çdo rast”, tha Cave.
Mbaje, huazoje ose shite
I pyetur se çfarë kërkon Brightoni te futbollistët që transferon, Gordon Greer, i cili luajti për klubin nga viti 2010 deri më 2016, u përgjigj pa hezitim: potencial të madh.
Megjithatë, kjo nuk do të thotë se lojtarët e rinj janë gjithmonë të gatshëm të luajnë menjëherë në ekipin e parë.
Greer, i cili sot është përgjegjës për zhvillimin e futbollistëve të rinj në klub, ka për detyrë të krijojë kushtet që ata të kalojnë me sukses nga futbolli i moshave në nivelin e ekipit të parë.
Gjatë një bisede në hotelin “Lowry”, ai shpjegoi se planifikimi për zhvillimin e një futbollisti fillon ende pa u përfunduar transferimi i tij.
“Gjatë përgatitjeve për ta transferuar një lojtar, ne fillojmë ta analizojmë atë. Shikojmë cilat janë pikat e tij të forta, cilat janë dobësitë dhe në cilat fusha mund ta ndihmojmë të përmirësohet”, tha Greer.
Pasi takohet me futbollistin dhe kupton ambiciet e tij, klubi e shndërron këtë vlerësim në një plan konkret zhvillimi.
Fillimisht, Greer përpiqet të identifikojë pengesat që e ndajnë lojtarin nga mundësia për të luajtur në ekipin e parë të Brightonit.
Ndonjëherë këto pengesa nuk kanë të bëjnë drejtpërdrejt me futbollin. Për shembull, Hürzeler kërkon që lojtarët e tij të flasin anglisht, pasi kjo ua mundëson të komunikojnë më mirë dhe t’ia përcjellin njëri-tjetrit kërkesat taktike gjatë ndeshjeve.
“Ne duam të kemi një gjuhë të përbashkët, në mënyrë që lojtarët të mund ta udhëzojnë dhe ta ndihmojnë njëri-tjetrin në fushë”, shpjegoi trajneri.
Në raste të tjera, dobësitë lidhen drejtpërdrejt me lojën, siç mund të jetë mbulimi i zonës në shtyllën e dytë.
Një prej problemeve më të zakonshme është përgatitja fizike. Sistemi i kundërpresingut që përdor Hürzeler kërkon vrapime të përsëritura me intensitet të lartë. Nëse futbollistët e rinj përfshihen menjëherë në ekipin e parë pa qenë të përgatitur, rrezikojnë të pësojnë lëndime.
“Loja është jashtëzakonisht e shpejtë dhe intensiteti është i jashtëzakonshëm”, ka thënë Jack Hinshelwood, i cili debutoi me ekipin e parë në vitin 2023.
Një mundësi për zhvillim është ekipi U-21, por kërkesat fizike të këtij niveli nuk krahasohen me ato të Premier League.
Hinshelwood, i cili kaloi në ekipin e parë përmes U-21, pësoi një frakturë stresi në këmbë pas disa ndeshjeve në elitë.
“Të duhet kohë për t’u përshtatur”, tha ai.
Sipas Greerit, niveli U-21 nuk paraqet gjithmonë sfidë të mjaftueshme për futbollistët e rinj që të përparojnë me ritmin e dëshiruar.
“Ne duam t’i vendosim në situata që i nxjerrin nga zona e rehatisë, ku ndonjëherë ndihen në vështirësi, por njëkohësisht arrijnë edhe suksese të mjaftueshme për të vazhduar të bëjnë atë që u pëlqen”, shpjegoi ai.
Një alternativë tjetër është huazimi në klube të ndryshme.
Që nga sezoni 2018/19, Brightoni ka realizuar më shumë se 20 marrëveshje huazimi në çdo sezon.
Kur vendos se ku duhet të huazohet një futbollist, klubi merr parasysh disa faktorë. Minutat e lojës janë veçanërisht të rëndësishme, pasi vlera e një lojtari mund të bjerë nëse nuk luan rregullisht.
Por rëndësi kanë edhe vendndodhja e klubit, trajneri, formacioni dhe cilësia e fushës ku zhvillohen stërvitjet dhe ndeshjet.
Edhe pozicioni i futbollistit ndikon në vendim. Për shembull, një sulmues që huazohet në një skuadër pranë fundit të tabelës mund të mos ketë shumë raste për të shënuar dhe të humbasë besimin. Ndërkohë, një mbrojtës në të njëjtën skuadër mund të përfitojë nga përballja e vazhdueshme me situata të vështira mbrojtëse.
“Përpiqemi t’i vendosim në situata ku ata mund të ndikojnë realisht në lojë”, tha Greer.
Një huazim i suksesshëm duhet të ndihmojë në përmirësimin e pikërisht atyre aspekteve ku futbollisti ka më shumë nevojë.
“Përpiqesh ta ekspozosh lojtarin ndaj përvojave dhe sfidave të ndryshme”, shpjegoi Greer.
Në vitin 2017, Ben White, i cili sot luan për Arsenalin dhe për Kombëtaren e Anglisë, u huazua te Newport County për të përmirësuar urgjencën dhe reagimin në fazën e mbrojtjes.
“Bëhej fjalë për një futboll ku loja zhvillohej nga njëra anë në tjetrën, në League Two, ku ishe vazhdimisht nën presion”, kujtoi Greer.
Në vitin 2024, Ibrahim Osman, menjëherë pas transferimit nga Nordsjælland i Danimarkës, u huazua te Feyenoordi. Ky ishte një ekip që mbështetej shumë te posedimi i topit dhe ku futbollisti mund të zhvillonte aftësitë teknike.
“Fizikisht ishte një lojtar shumë i fuqishëm, por në aspektin e lojës ishte ende i papërpunuar”, tha Greer.
Gjatë gjithë periudhës së huazimit, klubi e vlerëson vazhdimisht përparimin e futbollistit.
Ata që dëshmojnë se janë të gatshëm për ekipin e parë kthehen nën drejtimin e Hürzelerit. Nëse ende kanë nevojë për zhvillim, mund të huazohen sërish në një klub tjetër.
Por nëse përparimi i tyre ngec për një kohë të gjatë, klubi mund t’i këshillojë të largohen përfundimisht.
Ky ishte rasti i Leo Østigårdit, futbollistit të Kombëtares së Norvegjisë, të cilin Brightoni e kishte transferuar nga Molde në vitin 2018.
Ai ishte një mbrojtës i aftë, por sipas Greerit nuk ishte mjaftueshëm i mirë në lojën me top. Zhvillimi i tij nuk shkoi siç pritej gjatë huazimeve te Coventry dhe më pas te Stoke.
Në atë moment u bë e qartë se ai nuk do të arrinte të përshtatej me kërkesat e Brightonit.
Në vend që të vazhdonte të punonte për dobësitë e tij, klubi vendosi të shfrytëzonte më mirë cilësitë që ai kishte.
U organizua një huazim te Genoa, një skuadër me qasje më mbrojtëse, ku Østigård mund të shfaqte më mirë aftësitë e tij.
Një vit më vonë, ai nënshkroi me Napolin.
“Provuan gjithçka, por nuk funksionoi. Prandaj, menduam se si mund ta shfrytëzonim sa më mirë vlerën që kishte lojtari”, tha Greer.
“Lojtarët duhet të lejohen të gabojnë”
Pas bisedës me Barberin, u nisa drejt qendrës stërvitore të Brightonit, e cila ndodhet pak minuta larg stadiumit “Amex”, për t’u takuar me trajnerin Hürzeler.
Në ambientet e jashtme lëviznin futbollistët e akademisë, ndërsa ekipi i parë ndodhej diku tjetër, duke u përgatitur për përballjen me Getafen në Conference League, ku Brightoni konsiderohej një prej favoritëve për ta fituar garën.
Në një mur vura re mbishkrimin: “Sfidoni rendin ekzistues”. Ishte një referencë ndaj gjashtë klubeve që tradicionalisht konsiderohen më të fuqishmet në futbollin anglez.
Një anëtar i stafit më tregoi se ideja për muralin kishte ardhur nga Hürzeler, por filozofia që ai përfaqëson ekzistonte që nga viti 2009, kur Tony Bloom mori drejtimin e klubit.
Brightoni e shihte veten si një alternativë ndaj klubeve që shpenzojnë shuma të mëdha, si Manchester City.
Para se të uleshim në sallën e konferencave për shtyp, një gazetar e pyeti Hürzelerin nëse besonte se Brightoni mund ta fitonte titullin e Premier League.
Ai e shmangu pyetjen, duke thënë se përqendrimi i tij ishte te përmirësimi i vazhdueshëm i skuadrës.
Megjithatë, trajneri la të kuptohej se fitoret ndaj skuadrave si Manchester City ishin rezultat i punës së bërë me futbollistët dhe i krijimit të një ambienti ku talentet mund të zhvilloheshin.
“Nëse punon me lojtarët për një kohë më të gjatë, ata fillojnë të kuptojnë më mirë njëri-tjetrin dhe përvetësojnë gjithnjë e më shumë parimet e tua të lojës”, tha ai.
Fabian Hürzeler kërkon që futbollistët e tij të flasin anglisht: “Ne duam të kemi një gjuhë të përbashkët, në mënyrë që lojtarët të mund ta udhëzojnë njëri-tjetrin në fushë”.
Hürzeler shpjegoi se mbështetet shumë te futbollistët me përvojë, si Lewis Dunk dhe Pascal Gross, të cilët ndihmojnë në ruajtjen e identitetit të skuadrës.
Në moshën 33-vjeçare, ai është më i ri se të dy dhe, kur u emërua në vitin 2024, u bë trajneri i përhershëm më i ri në historinë e Premier League.
Kur një klub vazhdimisht zbulon talente të reja, i zhvillon dhe më pas shet një pjesë të tyre për të sjellë futbollistë të tjerë, është e rëndësishme të ketë një grup lojtarësh me përvojë që ruajnë kulturën dhe identitetin e ekipit.
Hinshelwood tregoi se kishte mësuar shumë nga bashkëlojtarët më të vjetër, duke vëzhguar mënyrën se si stërviteshin, si kujdeseshin për trupin, si komunikonin dhe si silleshin në jetën e përditshme.
Hürzeler theksoi gjithashtu se mbështetja për futbollistët duhet të përshtatet sipas nevojave të secilit.
“Nuk mund ta trajtosh një lojtar si Yankuba Minteh, i cili vjen nga Gambia, njësoj si Lewis Dunk, i cili vjen nga Anglia”, tha ai.
Synimi i tij është të krijojë një ambient ku të gjithë futbollistët, pavarësisht moshës dhe vendit prej nga vijnë, të ndihen të lirë për të shprehur veten.
Për këtë arsye, Hürzeler emëroi Mike Anthony, i cili kishte kaluar 14 vjet duke punuar me Federatën e Ragbit të Zelandës së Re, në pozitën e shefit për zhvillimin e lojtarëve dhe performancën e lartë. Ky ishte një rol i ri në strukturën e klubit.
Një nga prioritetet e Anthony-t ishte t’u jepte futbollistëve më shumë përgjegjësi dhe rol në vendimmarrje.
Lojtarët dhe trajnerët tashmë e udhëheqin programin së bashku, ndërsa futbollistët ftohen të marrin pjesë në diskutime dhe të japin mendimet e tyre.
“Ata nuk duan vetëm të zbatojnë udhëzimet. Duan të vlerësohen, të çmohen dhe të dëgjohen nga ne, trajnerët”, tha Hürzeler.
“Nëse nuk u jep përgjegjësi jashtë fushës, si mund të presësh që ata të marrin përgjegjësi për paraqitjet e tyre në fushë? Kjo nuk është e mundur”, shtoi ai.
Një pjesë e rëndësishme e punës së Hürzelerit është edhe dëgjimi i futbollistëve. Kjo, sipas tij, i ndihmon ata të paraqiten më mirë, por edhe e bën atë një trajner më të mirë.
Ai kujtoi shkurtin e vitit 2025, kur pozita e tij u vu në pikëpyetje pas një serie rezultatesh të dobëta, ku përfshihej edhe humbja 7:0 ndaj Nottingham Forestit.
Futbollistët me përvojë, James Milner dhe Danny Welbeck, i kishin sugjeruar se mesazhi i tij për kundërpresingun po bëhej tepër i ndërlikuar.
Pasi i dëgjoi këshillat e tyre, trajneri bëri disa ndryshime që ndihmuan në përmirësimin e rezultateve.
“Pa dyshim, kjo ishte njëra prej arsyeve pse arritëm t’i përmbysnim gjërat”, tha ai.
I pyetur se pse Brightoni ka kaq shumë sukses në zhvillimin e talenteve, Hinshelwood buzëqeshi.
“Te ne, lojtarët lejohen të bëjnë gabime. Jo gabime që vijnë nga mungesa e përpjekjes apo angazhimit, por nëse bën një gabim teknik, e di se ke edhe dhjetë bashkëlojtarë që duan që ti të provosh përsëri”, tha ai.
“Revolucionet kushtojnë shumë para”
Hürzeler ia atribuoi një pjesë të suksesit të këtij sezoni edhe përforcimeve të bëra gjatë afatit kalimtar të verës.
Megjithatë, i kujtova se Brightoni kishte shitur Jan Paul van Hecken te Tottenhami dhe Carlos Baleban te Manchester Unitedi.
Si mund të presë një klub të përmirësohet vazhdimisht, nëse shet futbollistët e tij më të mirë?
Trajneri pranoi se shpesh përpiqet ta bindë pronarin Tony Bloom që të mos i shesë lojtarët kryesorë, por vendimi përfundimtar nuk është në duart e tij.
“Nuk mund ta kontrolloj nëse një lojtar merr një ofertë të madhe dhe Tony vendos ta pranojë atë”, tha Hürzeler.
Megjithatë, ai ka filluar t’i shohë largimet edhe si mundësi për të sjellë futbollistë të rinj dhe për t’i dhënë skuadrës një energji tjetër.
“Kur nënshkruan me Brightonin, e di se kjo është pjesë e identitetit të klubit. Prandaj, e kupton që duhet të jesh i përgatitur për t’u përballur me situata të tilla”, shpjegoi ai.
Sipas Barberit, transparenca për modelin e klubit është një element i rëndësishëm në marrëdhëniet me trajnerët. Megjithatë, edhe kjo strategji mund të krijojë tensione.
Vendimi për ta shitur Moisés Caicedon ishte një nga arsyet pse Roberto De Zerbi u largua nga klubi. Trajneri italian preferonte transferimin e futbollistëve me emër, në vend që të mbështetej vetëm te sistemi i përzgjedhjes përmes të dhënave.
Largimet e lojtarëve kryesorë mund të krijojnë pakënaqësi edhe te tifozët.
“Ndonjëherë, kur një lojtar i rëndësishëm largohet nga klubi dhe tifozët nuk e presin një vendim të tillë, krijohet ndjenja e padrejtësisë, zemërimit dhe zhgënjimit”, tha Barber.
Ai shpjegoi se klubi duhet të bëjë përpjekje të vazhdueshme për t’i mbajtur shpenzimet nën kontroll.
“Dallimi ndërmjet të ardhurave që sigurojmë dhe shumës që shpenzojmë është ajo që na mundëson të ndërtojmë skuadrën”, tha ai.
Përdorimi i futbollistëve me përvojë, si Lewis Dunk, lidhet edhe me kufizimet financiare të klubit. Brightoni nuk mund të përballojë të blejë futbollistë në kulmin e karrierës së tyre, as për sa u përket shumave të transferimit dhe as pagave.
Për këtë arsye, klubi mbështetet te lojtarë pak më të vjetër, të cilët mund të kompensojnë mungesën e përvojës te futbollistët e rinj.
“Ata ofrojnë përvojën që zakonisht e ka një lojtar 27, 28 apo 29 vjeç, por janë katër ose pesë vjet më të vjetër dhe kushtojnë shumë më pak”, shpjegoi Barber.
Brightoni përdor të dhënat edhe për të identifikuar trajnerë, filozofia e të cilëve përputhet me skuadrën ekzistuese.
Kjo e zvogëlon nevojën për të ndryshuar të gjithë përbërjen e ekipit sa herë që emërohet një trajner i ri.
Hürzeler u përzgjodh pikërisht sepse analizat treguan se ai mund të ndërtonte mbi grupin e lojtarëve që kishte në dispozicion.
“Revolucionet kushtojnë shumë para. Nëse arrin ta përshtatësh trajnerin e ri me skuadrën që ke, atëherë kostoja e ndryshimeve është minimale”, tha Barber.
Brightoni ka realizuar fitim nga transferimet në pesë vitet e fundit
Bilanci neto i transferimeve nga vera e vitit 2021 deri në verën e vitit 2026, vetëm për klubet që kanë qenë vazhdimisht pjesë e Premier League:
- Manchester United: 798.6 milionë paundë shpenzime neto
- Arsenal: 744.3 milionë paundë
- Tottenham: 653 milionë paundë
- Chelsea: 646.9 milionë paundë
- Liverpool: 624.3 milionë paundë
- Newcastle: 445.3 milionë paundë
- Manchester City: 439.8 milionë paundë
- Crystal Palace: 153.8 milionë paundë
- Brentford: 133.7 milionë paundë
- Everton: 26.1 milionë paundë
- Aston Villa: 6.3 milionë paundë
- Brighton: minus 78.6 milionë paundë (fitim)
Pjesa e fundit e strategjisë së Brightonit është të dijë se kur duhet ta shesë një futbollist.
Barber përpiqet që klubi ta ketë siguruar zëvendësuesin para se ta lejojë largimin e një lojtari të rëndësishëm.
Negociatat për transferimin e një zëvendësuesi bëhen më të vështira kur klubi shitës e di se Brightoni sapo ka përfituar 100 milionë paundë nga një largim.
Barber tregoi se kishte vonuar shitjen e Caicedos derisa të ishte bindur se Carlos Baleba ishte i gatshëm të merrte rolin e tij.
“Ne besonim se Carlos kishte potencial të madh dhe se mund ta ndihmonim ta realizonte atë brenda një kohe relativisht të shkurtër. Ai mëson shpejt dhe ende ka shumë për të përmirësuar, por mund të shihje se po përparonte me ritme të shpejta”, tha ai.
Në vendimin për shitjen e një lojtari ndikojnë edhe faktorë të tjerë: sa hapësirë ka ende për t’u zhvilluar, sa mund të rritet vlera e tij, si është gjendja e tregut dhe çfarë rreziku ekziston nëse klubi refuzon një ofertë të mirë.
“Nëse në treg ka mungesë të mesfushorëve qendrorë, ndoshta është momenti i duhur për ta shitur një lojtar të tillë, sepse çmimi mund të jetë më i lartë kur klubet nuk kanë shumë alternativa”, shpjegoi Barber.
Ai shtoi se refuzimi i ofertës së Arsenalit për Caicedon në janar të vitit 2023 ishte më i lehtë, pasi Brightoni e dinte se interesimi i klubeve të tjera do të vazhdonte edhe gjatë verës.
“Refuzimi i asaj marrëveshjeje nuk ndikoi në mundësinë tonë për të realizuar më pas marrëveshjen me Liverpoolin dhe, një vit më vonë, me Chelsean”, tha ai.
Çmimi i suksesit
Në ndeshjen e fundit para pushimit ndërkombëtar të nëntorit, Brightoni e mposhti Brentfordin dhe kaloi Manchester Cityn në renditjen e kampionatit.
Skuadra po përparonte edhe në Evropë. Një gol i Malick Yalcouyé, futbollistit të transferuar për gjashtë milionë paundë nga IFK Göteborgu, i kishte siguruar fitoren ndaj Getafes.
Jashtë stadiumit, tifozët kishin filluar të ëndërronin për trofe. Barber tha se shpresonte që ky moment të mos ishte shumë larg.
“Tani duhet ta bëjmë hapin e radhës dhe të vendosim disa trofe në vitrinën e klubit”, tha ai.
Por, nëse Brightoni dëshiron të luftojë për trofe të mëdhenj, a do të duhet të investojë më shumë te lojtarët dhe të përpiqet t’i mbajë ata në skuadër gjatë viteve më të mira të karrierës së tyre?
A mund ta ndihmojë modeli aktual klubin që një ditë të bëhet pjesë e elitës së futbollit evropian, në vend që vetëm ta sfidojë atë?
Barber thotë se klubi tashmë po përshtatet me realitetin e ri.
Transferimi i Luka Vuskovicit për një shumë rekord prej 46 milionë paundësh është dëshmi se Brightoni është gjithnjë e më i gatshëm të investojë në futbollistë që mund të kontribuojnë menjëherë në ekipin e parë.
“Këta janë lojtarë që kushtojnë shuma të cilat dikur as që do t’i kishim marrë në konsideratë. Dhjetë vjet më parë, nuk do të mendonim të shpenzonim aq shumë”, tha Barber.
Ai shpreson se përmirësimi i vazhdueshëm i algoritmeve të Jamestown do t’ia mundësojë klubit të investojë shuma të tilla me më pak rrezik, pasi vlerësimi i potencialit të lojtarëve do të bëhet gjithnjë e më i saktë.
Megjithatë, Barber beson se shitja dhe blerja e futbollistëve do të mbetet në qendër të strategjisë së klubit. Kjo, jo vetëm sepse Brightoni është i suksesshëm në këtë fushë, por edhe sepse ka nevojë për të ardhurat që sigurohen nga transferimet.
“Gjithmonë do të ekzistojë ky hendek në të ardhurat nga sponsorët dhe aktivitetet komerciale, si dhe nga shitja e biletave. Prandaj, nevoja për të tregtuar futbollistë do të jetë gjithmonë e pranishme”, shpjegoi ai.
Edhe nëse Brightoni vendos t’i mbajë lojtarët si Baleba dhe Van Hecke, mbetet pyetja nëse do të ketë mundësi financiare për ta bërë këtë.
Barber pranon se, edhe nëse klubi fiton një apo dy tituj, do të jetë e vështirë të konkurrojë me klubet më të mëdha për sa u përket pagave.
Por ekziston edhe një dilemë tjetër: nëse Brightoni arrin të bëhet një klub shumë i suksesshëm dhe nuk i shet më lojtarët e tij, a do të mbetet po aq tërheqës për talentet e rinj që e shohin si një trampolinë drejt klubeve më të mëdha?
A mund të rriten aq shumë çmimet e futbollistëve që kërkon, saqë klubi të mos ketë më mundësi t’i përballojë? A mund të përfundojë suksesi duke e dëmtuar vetë modelin që e solli atë?
Hürzeler pranoi se edhe brenda klubit zhvillohen diskutime për këto dilema.
Gjatë një bisede telefonike para ndeshjes me Hullin, i përmenda klubin Hearts, i cili bashkëpunon me Jamestown dhe në muajin maj ishte shumë pranë fitimit të titullit në kampionatin skocez për herë të parë që nga viti 1960, duke sfiduar dominimin e Celtic dhe Rangers.
E pyeta nëse ky shembull i jepte besimin se edhe Brightoni mund të shkonte një hap më tej dhe të thyente dominimin e klubeve të mëdha.
“Sigurisht. E sheh këtë si një motivim dhe si dëshmi se çfarë është e mundur të arrihet”, tha Hürzeler.
Ai zbuloi se beson se një ditë mund të fitojë një trofe të rëndësishëm me Brightonin. Pikërisht për këtë arsye e kishte vazhduar kontratën deri në vitin 2029.
“Kur e shoh skuadrën tani, shoh se sa të përkushtuar janë lojtarët ndaj këtij projekti”, tha ai.
Megjithatë, nuk deshi të përcaktonte se kur mund të ndodhë kjo.
“A do të jetë këtë sezon? Nuk e di. A do të jetë sezonin e ardhshëm? As këtë nuk e di”, tha trajneri.
Përtej kësaj, ai përpiqet të mos mendojë shumë larg në kohë.
“Për këto pyetje, ndoshta do të mund të japim përgjigje një ditë”, përfundoi Hürzeler.
